Verhaal:
Al weer heel lang geleden, vlak na dat ik voor het eerst iets anders dan gedenkitems had gemaakt van beton, begon ik met dit mega (ingewikkelde) project; Een knielende engel die een hartje zal vasthouden waar een lichtje in kan.
Een engel met een lading op diverse manieren, aan vele kanten… Is dat de reden dat ze nog steeds niet af is?
Het is nogal een persoonlijk verhaal. Dus deel ik, wat ik delen wil. Ook al kan en wil ik niet het hele verhaal delen.
Mijn leven zat door toedoen van … nogal vast. Zonder dat ik het door had was ik een lange tijd meegezogen in een onzuiver “spel” door iemand die ik juist zou moeten kunnen vertrouwen. Het had vele gevolgen. Uiteindelijk vond ik de kracht om de situatie een halt toe te roepen. Door hoe ik dat deed kwam er uiteindelijk iemand op mijn pad waardoor het (mede) mogelijk werd mezelf te herpakken en een andere wind door mijn leven te laten waaien. Eentje waarbij ik weer de regie over mijn eigen leven pakte en er weer stroming en positiviteit mocht en kon zijn.
Natuurlijk is er in een gezonde interactie een wederzijdse uitwisseling van gedachten, gebeurtenissen, etc. En zo ontstond het idee een knielende engel met een lichtje te maken.
Iets waarbij de ontvangers beide een eigen emotie zullen kunnen beleven vanuit een eigen verhaal, wat weer samenkomt in de engel en dus toch verbonden. En van mij uit symbolisch, als bedankje en als afsluiting van een lange zware periode.
Toen nog niet wetend waar ik aan begon, lekker onschuldig starten met het concreet maken van zomaar een idee. Dus ook zomaar ergens begonnen en we zouden wel zien.
Begonnen met het maken van de vleugels en vervolgens het torso waar ik de vleugels in liet verzinken. De buik en billen voldoende volume gevend om het beeld zelfstandig rechtop te kunnen laten staan. Het werd mooi beeld waar iedereen die ’t zag verliefd op werd, maar ik besloot vast te houden aan mijn plan en dus helemaal afmaken volgens plan.
Maar HELP! Hoe moest ik het doen? het werd te groot voor mijn plek op het aanrecht waar ik meestal, helaas nog steeds, werk. Het werd veel te zwaar voor mij om te tillen, en nog lang niet klaar. Onderbenen braken voor ik ze als slee onder de torso kon monteren om vandaaruit de bovenbenen te creëren. Er zijn vijf onderbenen met voeten voorbij gekomen voor ze twee acceptabel nette en passende onderbenen had. Door de vleugels kon het niet meer op de rug liggen, als de armen en het hoofd erop zouden zitten, zou het niet meer zo maar op de buik kunnen liggen, en toch zou de onderkant afgewerkt moeten worden. In ieder geval met vernis om het beton te beschermen….
Dus besloot ik voor het verder bouwen, de onderbenen en voeten te verven, (voor de ontvangers) persoonlijke tatoo’s op de onderbenen te tekenen en dat deel alvast te vernissen…….
En toen ……. Toen kwamen er een heleboel momenten voorbij waarin diverse bezigheden elkaar dan soms toch even bijten. En dan staat betonart even op de laatste plaats. Vervolgens kwamen er een aantal situaties voorbij waarvoor ik graag wilde, en soms ook gevraagd werd te, creëren en die door de omstandigheden niet heel lang konden wachten…. En dan wordt het ook eng om ded creatie-draad weer op te pakken. Het is best een heel mooi beeld zover, kan ik dat nog netjes afmaken? Durf ik dat nog? Verpest ik het niet? Hoe gaat het beton zich gedragen als ik nog weer verder ga?
En toch, omdat het beeld zo belangrijk voor me is, het is immers niet voor niets het logo van BetonArt by N, mag het hier in de portfolio niet ontbreken! En natuurlijk als ze af is, zie je hier de update
Zij is, zoals je begrijpt, niet meer beschikbaar omdat ze uiteindelijk een prachtig eigen huisje krijgt.
(Tussen)maat en -gewicht zal ik binnenkort even toevoegen.